Vandaag had ik een gesprek over ouders van een vriendin die graag wilden dat ze een vriend krijgt die uit een goede familie komt. Los van de discussie in hoeverre je op het oordeel van je ouders af moet gaan bij het kiezen voor een partner, vind ik dat een hele vervelende uitdrukking, goede familie of van goede komaf. Want wat wordt er nou eigenlijk mee bedoeld? Het gaat hoogstwaarschijnlijk niet om een familie die liefdevol is, respectvol, warm, intelligent, hoog geschoold, gezond, kunstminnend, sociaal, belangstellend of nog meer mooie eigenschappen. Nee, er wordt een familie mee bedoeld die rijk is, voor wat betreft de financiën. Maar rijk zijn is toch ook een relatief begrip? Ik word daar altijd een beetje vervelend van, er begint dan van alles te jeuken. Noem het dan gewoon van rijke komaf, als je dat zo belangrijk vindt!
Begrijp me goed, ik heb niets tegen rijke mensen, maar ik heb wel iets tegen mensen die zo kortzichtig zijn. Natuurlijk wens je het beste voor je kind, ook financieel, maar liefde en gezondheid zijn toch echt de ware rijkdommen in het leven. Gelukkig kom ik, en mijn vriendin ook, uit een goede familie.

Je kunt natuurlijk niet naar een festival van en door bloggers zonder er live een blogje te typen (beetje jammer alleen dat de wifi niet open staat…)!

Ik kon pas na de dinnerbreak naar blog-art toe, maar ik arriveerde op een goed moment: de lezing van Erwin Blom, over de kracht van weblogs, begon net. Hierover later meer…

Update
Erwin Blom blijkt een bijzonder inspirerende man te zijn. Ik volg hem al een tijdje op twitter, maar had hem nog nooit live aangehoord. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk en zijn verhaal over weblogs, waarbij hij zijn passie voor nieuwe media niet onder stoelen of banken stak, was zeer interessant. Mijn blog-art ervaring begon goed. Het Theater aan Het Spui was flink gevuld met webloggers en andere belangstellenden en nieuwsgierigen en de sfeer was meteen erg goed.

Volgende op de lijst was het onderdeel Celluloid Remix, een audiovisuele remix wedstrijd van het Filmmuseum uit Amsterdam. Er werden een aantal vette filmpjes vertoond, waarvan de winnende remix ‘Movement’ van Jata Haan het meest indruk op me heeft gemaakt. Hierna maakte ik in de foyer kort kennis met het collectief ‘Teletekst is Dood‘ om vervolgens in de grote zaal de forumdiscussie, deskundig geleid door Erwin Blom, bij te wonen. Helaas kwam deze discussie niet helemaal goed uit de verf – het mondde uit in een oude media vs. nieuwe media discussie, een beetje platgetrapt pad en daardoor weinig boeiend. Bij het verlaten van deze zaal viel mijn oog op de blogmuur, hier raakte ik meteen door gefascineerd. Met op de achtergrond de mooie klanken van Cloudmachine, die een optreden verzorgden in de foyer, begon ik de muur verder te inspecteren. Het betrof een soort weblog, maar dan analoog, in de vorm van geprinte posts, foto’s, kunstwerken, krabbels en schetsen. Het had van mij wel wat duidelijker gemogen van wie deze weblog was, maar het was er niet minder boeiend door. Ik vond dit een van de meest interessante onderdelen van het festival.

Na afloop heb ik nog een aantal goede gesprekken gevoerd met andere bezoekers en werden de ervaringen van de eerste editie van blog-art uitgewisseld. Over het algemeen waren we het er over eens dat deze eerste editie zeer geslaagd was, en dat we uitkijken naar de tweede editie, die er volgens organisatoren Marco en Karin zeker gaat komen. Blog-art 2010, wat mij betreft met wat minder gelul en wat meer art!

Een hele tijd niet geblogd.

Tijd genomen voor andere bezigheden, een hoop beleefd, een boel geleerd, van alles gecreëerd. Behalve een nieuwe blog.

In tussentijd waren er vele momenten waarop ik dacht: ‘dit is nou echt iets waar ik graag even over zou willen loggen’. Toch was de drempel steeds te hoog, al weet ik niet goed waarom en eigenlijk werd hij steeds hoger. Op een gegeven moment begon het echt weer te kriebelen. Maar, zoals het een ware designer betaamt, vond ik dat ik niet weer kon beginnen zonder een nieuwe layout. Ik begon te designen, maar het resultaat was steeds niet wat het wezen moest of ik wilde weer wat anders. Richting bepalen, stijl bepalen, overnieuw beginnen, de tijd verstreek. Er waren opdrachten die voorrang kregen en vaak ontbrak het aan tijd om aan de nieuwe layout en html te werken. Maar het bleef in m’n hoofd zitten en het moest gaan gebeuren. Na eindelijk de knopen doorgehakt te hebben qua design, de html te hebben geoptimaliseerd en de wordpress templates te hebben aangepast, is ie er nu dan toch!

En nu maar eens kijken of ik nog voldoende inspiratie heb om af en toe een stukje te schrijven…

Als je een stevig schip wilt bouwen,
breng dan geen mensen bij elkaar om hout te verzamelen,
het werk te leren en orders te geven.
In plaats daarvan,
breng ze het verlangen bij naar de eindeloze zee.

Antoine de Saint-Exupery, the Wisdom of the Sands

Soms zie je een film, die in het begin intrigeert, waarbij je je tot op zekere hoogte kunt identificeren met de hoofdrolspeler of -speelster. Het verhaal boeit, totdat langzamerhand blijkt, dat de hoofdfiguur toch behoorlijk ziek van geest is. Hard Candy is een film die ook in deze categorie valt. Het verhaal gaat over een meisje van 14, dat via de chat een afspraakje maakt met een man die meer dan twee keer zo oud is als zij zelf. In het begin zat ik vol afschuw en walging te kijken, hoe zo’n vent aan het flirten is met een jong meisje. Hij neemt haar mee naar huis en je gaat hem steeds meer haten.

Maar… het meisje bleek een plan te hebben. Ze weet hem te drogeren en begint hem eerst psychisch en daarna ook lichamelijk te martelen en langzamerhand verliest ze daardoor haar geloofwaardigheid en respect. Normaal gesproken zou ik dan zijn afgehaakt, want dit werd een behoorlijk ziek verhaal. Toch bleef ik kijken, want de jonge actrice, Ellen Page – ik had nog nooit van haar gehoord – zette zo’n ongelooflijk mooie acteerprestatie neer, dat ik wel moest blijven kijken. Wat een natuurtalent, niet te geloven! Ik vond het een oscar-waardige prestatie. Alles klopte, de mimiek, de lichaamstaal, de dictie, de pauzes, de stiltes. Zeldzaam gewoon. Hopelijk zullen we nog veel van haar gaan horen. Of liever gezegd, zien.

Laatst zag ik een van de beste films van de laatste tijd, The Prestige, over twee rivaliserende goochelaars. Een goocheltruc blijkt uit drie delen te bestaan: the pledge, the turn en the prestige. Eigenlijk bestaat het ontwerpproces globaal ook uit drie delen: idee- en conceptvorming, uitwerking van het ontwerp en de presentatie. Gisteren moest ik het ontwerpvoorstel voor de website van een nieuwe klant presenteren. Erg leuk project, maar zo’n presentatie is toch altijd weer spannend. Het kan alle kanten op gaan en het is toch een soort ei dat je legt, als vormgever. Het is een beetje vergelijkbaar met de premiere bij een toneelvoorstelling. Op dat moment moet je er ‘staan’. Zeker van je zaak en die zelfverzekerdheid moet je uitstralen richting de klant. Ook als die zelfverzekerdheid er even niet helemaal is. ‘It’s your time to shine!’ riep iemand een keer naar me, vlak voordat ik op moest tijdens een toneelvoorstelling. Zo zie ik het ook. Dit is wat ik doe, dit is waar ik in moet excelleren.

De presentatie van gisteren verliep erg goed. In het begin leek het wel even een kleine ramp te worden, het voelde alsof ik voor een vuurpeloton stond. Sommige aanwezigen waren enorm kritisch. Maar ik was scherp en wist de aanvallen te pareren. Ik stond achter mijn ontwerp en gooide alles in de strijd, kennis, kunde en creativiteit, geserveerd met een klein vleugje charme, om de critici de mond te snoeren. Na afloop, als je dan toch diverse complimenten van de klanten in ontvangst mag nemen, zowel rechtstreeks als via via, voelt dat zo ontzettend goed! Ik was best een beetje trots op mezelf.

Toen ik net begon te werken als ontwerper, vond ik het presenteren maar niks. Inmiddels vind ik het een van de leukste en interessantste aspecten van mijn vak. Creatief bezig zijn, mooie dingen maken en klanten blij en soms zelfs trots maken, kan het nog mooier?

Laatst realiseerde ik me, dat het enige dat ik van het Jodendom af wist, de bijbelverhalen waren en de Holocaust. En natuurlijk de Israël-Palestina kwestie, lastig om over te oordelen, omdat mijns inziens, beide partijen heel verkeerd bezig zijn. Jaren geleden had ik al eens het indrukwekkende Holocaust museum in Washington D.C. bezocht, waar ik heel stil, verbijsterd en ontroerd, weer naar buiten kwam. Ik ben niet Joods, maar toch raakt het me enorm, als er weer een of andere gek opduikt, die roept dat de Holocaust niet heeft plaatsgevonden. Hoe kan iemand zoiets ontkennen. Ik weet niet hoe het is, hoe het voelt, om voorvaderen te hebben, die massaal zijn uitgemoord door verdrukking, verhongering of vergassing. Ik zal het ook nooit weten.

Laatst las ik in een logje van Kaat dat sommige Joden nog steeds moeite hebben om Duitste auto’s te rijden. Voor een deel begrijpelijk, maar voor een ander deel ook niet. Er is bijna geen land te verzinnen dat zich niet schuldig heeft gemaakt aan ernstige misdrijven, in het algemeen of tegen de mensheid. Neem Nederland zelf, het land dat de slavernij heeft uitgevonden! Ik schaam me daar diep voor, maar ik vind het onzin om dan nu geen Nederlandse producten te gaan kopen. Dergelijke boycotten hebben geen enkele zin, zonde van de energie. Gedane zaken nemen geen keer. Laten we er daarom met z’n allen voor zorgen dat dergelijke gebeurtenissen nooit meer (kunnen) plaatsvinden.

Amsterdam heeft ook een rijke Joodse historie. Ook daar wist ik weinig van af, dus ben ik onlangs naar het Joods Historisch Museum gegaan, om er eens wat meer over te weten te komen. Er was op dat moment nog een tentoonstelling: ‘De Joodse Rembrandt’, maar laat ik daar niet teveel woorden aan vuil maken. Ik werd een beetje kriebelig van de vele suggestieve vragen, die overal terug waren te vinden, maar waar geen antwoord op werd gegeven, of gevonden. Jammer. Maar de rest van het museum was wèl enorm boeiend. Natuurlijk was er een verdieping gewijd aan de tweede wereldoorlog. Bijzonder goed en overzichtelijk van opzet, ik vond vooral het foto-en filmmateriaal erg interessant. Verder was er veel te zien en te lezen over Joodse tradities en gebruiken, en over de komst van Hoogduitse en Portugese Joden naar Amsterdam en over de verschillen tussen deze groepen. Nooit geweten, vaak afgevraagd. Ik ga zeker nog eens terug om me er nog wat meer in te verdiepen.

16 februari, ‘s ochtends vroeg, ergens op de A1 – snapshots van mijn mobiel

De zonsopkomst was deze dag zo mooi, dat ik moest uitkijken om, op de A1, op weg naar mijn werk, geen botsingen te veroorzaken. Zonder twijfel zal dit een van de mooiste zonsopkomsten van 2007 zijn. Als ik mijn camera bij me had gehad, was ik zeker gestopt om een paar mooie platen te schieten. Maar helaas, mijn mobiel moest volstaan.

Als mijn dag begint met zoiets moois – ik kan daar enorm van genieten – is hij al bijna niet meer stuk te krijgen. Een geluksmoment. Schoonheid verveelt nooit.

Bij een professional hoort nu eenmaal een professionele laptop en voor mij bestaat er maar een computermerk en dat is Apple. Mijn baas is daar niet altijd van overtuigd. Toch maakte hij me onlangs erg blij, toen ik te horen kreeg dat ik een MacBook Pro mocht bestellen! Op zich al fantastisch natuurlijk, maar hij stelde ook nog eens voor om de 17 inch versie te nemen! Mijn dag kon al niet meer stuk.
De laptop is inmiddels binnen en ik ben er ongelooflijk blij mee, wat een top apparaat!

Truly a thing of beauty.