Hard Candy

Soms zie je een film, die in het begin intrigeert, waarbij je je tot op zekere hoogte kunt identificeren met de hoofdrolspeler of -speelster. Het verhaal boeit, totdat langzamerhand blijkt, dat de hoofdfiguur toch behoorlijk ziek van geest is. Hard Candy is een film die ook in deze categorie valt. Het verhaal gaat over een meisje van 14, dat via de chat een afspraakje maakt met een man die meer dan twee keer zo oud is als zij zelf. In het begin zat ik vol afschuw en walging te kijken, hoe zo’n vent aan het flirten is met een jong meisje. Hij neemt haar mee naar huis en je gaat hem steeds meer haten.

Maar… het meisje bleek een plan te hebben. Ze weet hem te drogeren en begint hem eerst psychisch en daarna ook lichamelijk te martelen en langzamerhand verliest ze daardoor haar geloofwaardigheid en respect. Normaal gesproken zou ik dan zijn afgehaakt, want dit werd een behoorlijk ziek verhaal. Toch bleef ik kijken, want de jonge actrice, Ellen Page – ik had nog nooit van haar gehoord – zette zo’n ongelooflijk mooie acteerprestatie neer, dat ik wel moest blijven kijken. Wat een natuurtalent, niet te geloven! Ik vond het een oscar-waardige prestatie. Alles klopte, de mimiek, de lichaamstaal, de dictie, de pauzes, de stiltes. Zeldzaam gewoon. Hopelijk zullen we nog veel van haar gaan horen. Of liever gezegd, zien.

Gepubliceerd op 02 | 03 | 2007 in de categorie lifelog. Alle reacties zijn te volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen website.