Ik ben bekakt. En toch ben ik niet bekakt.
Op de fiets naar mijn werk, bescheiden zonnetje in mijn gezicht, terwijl ik luisterde naar de fijne muziek die mijn ipod naar mijn oren stuurde, was het moment opeens daar… flatsch!!! Ik werd bescheten door een vogel! Een heerlijke vlek op mijn schouder. Ik baalde er enorm van, maar ik kon alleen nog maar blij zijn dat ie niet op mijn hoofd terecht was gekomen.

Humor: Hans Dorrestijn die zijn eigen voorstelling vroegtijdig verlaat.

Mijn mond viel open van verbazing toen ik hoorde dat er vorig jaar van de 600 jeugd-tbs’ers 80 de benen hebben genomen. Nu zal het getal licht gechargeerd zijn, maar toch vond ik het schokkende cijfers. Hoeveel jeugd-tbs’ers moeten er nog ontsnappen en zich opnieuw schuldig maken aan allerlei activiteiten die het daglicht niet kunnen verdragen, voordat er wordt ingegrepen? Hoeveel onnodige slachtoffers moeten er nog vallen?

Demissionair of niet – Den Haag word wakker en bescherm ons landje tegen deze losloppende gekken!

Een mens moet je helpen. Ook al komt het even niet uit. Ook al heb je even geen zin.

Onlangs, toen ik in de steeg waar ik woon, bezig was mijn fiets tussen de andere fietsen te wurmen, om ‘m vervolgens zo veilig mogelijk te stallen, voor zover dat mogelijk is, kwam er een manspersoon op me af. Hij riep al op afstand, in bijna onverstaanbaar Nederlands: ‘Meneer, mag ik u wat vragen?’ Als ik dat hoor, dan is mijn argwaan meteen gewekt. ‘Wéér zo’n vieze junk’, dacht ik. Bovendien had ik haast om op tijd op m’n afspraak te komen. Maar toen hij dichterbij kwam, zag ik dat het een jongen was, die net niet helemaal normaal was. Hij had een vrij fors, gedrongen postuur, droeg een bril met behoorlijk dikke glazen en had daarnaast ook nog eens een enorm spraakgebrek. Aangezien het geen junk bleek te zijn, besloot ik hem te woord te staan.

Hij vroeg me een beetje paniekerig hoe hij aan de overkant kon komen. Ik verstond hem eerst niet, maar nadat ik zijn woorden had ontcijferd, legde ik het hem uit. Het was overigens vrij simpel, maar ik merkte dat hij niet luisterde. Hij zei dat hij een beetje verdwaald was en dat het heel gevaarlijk was, hier in Amsterdam. Ik zei dat dat wel meeviel, maar toch geloofde hij me niet. Ik kreeg een beetje medelijden met hem. Hij vroeg me, of ik even met hem mee wilde lopen, om hem de juiste weg te wijzen. Toen aarzelde ik toch een paar tellen. Ik dacht – stel je voor, dat het een of andere truuk is, dat er om de hoek een paar handlangers staan, die me hardhandig van m’n laptop beroven. Je hoort af en toe wel van die rare verhalen natuurlijk. Je weet maar nooit. Maar, hij keek me zo angstig aan, met z’n bezwete gezicht, dat ik ‘m toch besloot op weg te helpen. En oh, wat was hij me dankbaar, dat ik toch met hem meeliep. ‘Dank u wel meneer, dank u wel! Hij herhaalde het wel tien keer. Vlakbij het Damrak wist hij de weg weer.

Ik kon het niet helpen me af te vragen wat hij kwam doen in Amsterdam. Zou hij misschien een dame ‘bezocht’ hebben op de wallen?

Energie besparen door internetpagina’s in zwart/wit te bekijken, of nog beter – met een compleet zwarte achtergrond. Diapositief. Lekker leesbaar (ahum). Ik las er over op een andere weblog.

Op zich wel een interessante gedachte, vond ik, totdat je er wat langer over nadenkt. Een van de basisprincipes die je als vormgever als eerste leert, is dat je eigenlijk nooit lange, witte teksten op een zwarte achtergrond moet gebruiken. Zo lang je je publiek te vriend wilt houden tenminste.

‘Wat zwart is, moet zwart blijven’, roept Jules Deelder in de reclame. Prima statement, maar dat betekent natuurlijk niet dat wat niet zwart is, zwart moet worden! Zwart/wit kan wel erg mooi en stijlvol zijn en soms communiceert het zelfs beter dan ‘full color’. Maar de mens heeft nu eenmaal kleur nodig. En licht. Veel licht.
Nu vraag ik me af – hoeveel extra energie voor lichttherapie zou het kosten, om al die miljoenen internetters te behandelen, die depressief zijn geraakt door het bekijken van teveel zwarte sites?

Etalage van Saks Fifth Avenue, New York

Het is nu bijna 21.56 uur, Amerikaanse tijd, 4 uur in de ochtend Nederlandse tijd. Op het moment dat ik dit logje schrijf, zit ik in een motelletje in Orlando, met ‘free wireless internet’! Yihaaa! De reis is best voorspoedig verlopen, behalve op het laatst, toen de shuttle die me naar het motel zou brengen niet op kwam dagen. Lekker vliegtuig, zo’n Boeing 777, er werden continu 8 verschillende films vertoond waar je uit kon kiezen. Erg tof! De binnenlandse vlucht was met een veel kleiner vliegtuig, een Airbus 320, maar wow, wat had dat ding een accelleratie zeg, ongelooflijk! Dat was echt genieten bij het opstijgen!

Ik blijf hier maar één (kort) nachtje, want mijn vlucht terug naar Washington D.C. gaat al om 6 uur in de ochtend!
De beveiliging viel ook best wel mee. Maar alles moest op de band, door de x-ray machine, zelfs mijn riem en m’n schoenen! Desondanks ben ik niet als terrorist aangemerkt, ook al vonden ze het wel raar dat ik maar een nacht in Orlando blijf en dan meteen weer terug vlieg.
Er viel me trouwens nog iets grappigs op tijdens de vlucht. Er werd op een gegeven moment een reclamefilmpje voor United Airlines getoond. Opeens viel me op dat hun slogan ‘It’s time to fly’ is… geinig detail, als je bedenkt dat de titel van mijn vorige logje ‘Tijd om te vliegen’ is!

Het is de hoogste tijd, tijd om te gaan vliegen! Ik ga op vakantie en een van de hoogtepunten van de reis vind ik toch nog altijd de vliegreis. Ik ben dol op vliegen. Het heeft iets machtigs, iets overweldigends, het blijft een sensatie. Mocht iemand zich afvragen waar de reis naar toe gaat – het wordt een echte ‘trip down memorylane’, want ik ga naar de VS, het land waar ik ooit een jaar, als uitwisselingsstudent, mocht wonen. Mixed feelings, dat wel…

Soms bereikt je een bericht, dat je doet huiveren, zodat het even zwart voor je ogen wordt, dat ervoor zorgt dat alles even stil staat. Donderend geweld en stilte tegelijk. Tussen ons gezegd, raakte ik er even behoorlijk door van de kaart. Dit kan niet, dit mag niet, dacht ik bij mezelf, en toch gebeurt het! En het leven gaat gewoon door, alsof er niets aan de hand is. Verdomme. Ik ga ervan uit dat het goed komt met haar, positieve energie…

Een trambestuurder riep een tijdje geleden om: ‘Amsterdams Hysterisch Museum’. Ik moest er destijds erg om lachen en vele medepassagiers met mij, de toeristen uitgezonderd. Ik was nog nooit in het museum geweest, maar afgelopen zaterdag ben ik er eindelijk samen met J. naar toe geweest. Het boeide mij enorm te leren over het ontstaan van de door mij zo geliefde stad. De Warmoesstraat blijkt een van de oudste straten van Amsterdam te zijn. Waar ik woon, is de geschiedenis van de stad zo ongeveer begonnen. Erg leuk om nu eens te weten hoe het allemaal is ontstaan, hoe de stad is uitgegroeid tot wat het vandaag de dag is.

Ook was er een gedeelte gewijd aan de aanleg van de Noord-Zuidlijn, het ambitieuze, enorm verguisde, maar tegelijkertijd ook zo geprezen metro project. Er werd een filmpje vertoond van de archeologische werkgroep die bezig was de omhoog gepompte modder te zeven, op zoek naar voorwerpen met historische waarde.

Daarnaast was er een tentoonstelling, die overigens nog tot begin september loopt, over de brieven van Anne Frank. De tijd was helaas wat krap om alles goed te bekijken, maar dit onderdeel heeft zeer veel indruk gemaakt. Het fenomeen Anne Frank heeft me altijd al bijzonder geboeid, en dit bleek een zeer interessante, bijzonder opgezette en mooi vormgegeven tentoonstelling te zijn. Een echte aanrader dus, ga dat zien, nu het nog kan!